گفتم اینجا لحظه ای ساکت شوم

قفل لب های مرا بوسید و رفت

چون که از نازکدلی هایم شنید

کوه را از خاطراتم چید و رفت

...

               برای ناصر کتابی

دیوانگان

با آینه محشور می شوند

در شهر شادمانی آنها

وقتی فرشتگان بلا خنده می زنند

در کوله بار زمزمه اندوه می برند

سوقات شهر خواب را نمی بینند

شب را به شهر خاطره ها پرسه میزنند

حتی نمی دانند که چرا گریه می کنند

دیوانگان آینه داران جنون اند

در کوچه ی لیلی تمنا می فروشند

خاموش    پرجوش و خروش اند

آیینه پوش اند ...

   لیلی

   تمام زخم های بیابان را فرسودم

   تا لایق نجابت ات باشم

   اما دریغ شدی از چشمانم

   رفتی

   تا منتهای دشت دویدم

   گلجوشی از تاول به پا

   بیداد گردباد مرا صیقل داد

   در محضر درخت گریستم

   مرغان بی شکیب بیابان

   سوگ و سرود مرا می دیدند

   تو هر روز به دیدار آینه می رفتی

   من می سوختم

   و به افسانه ها پیوند می خوردم

   باران

   غم های بی بدیل مرا

   به شن های معظم می گفت

   با خود به قعر زمین می برد

   آنجا که

        عشق و مرگ مساوی ست

الهی ! ریشه هایمان تشنه اند

در برگ های نحیف مان قطره ای از حیات

جاری کن .

الهی ! باد را بگو در گوش آسیاب

چیزی بگوید

تا سفره هامان نان را فراموش نکنند .

الهی پرواز ...

یک شب تو را ز حنجره ها جار می زنم

این فاصله تمام می شود

               " یک یا حسین دیگر "

این دشت

   این منقش خون و بشارت

       با پنجمین اشارت مولا

               " تا کربلا رسیدن "

دل های پاک

    در جیغ شعله ها و گلوله

               یک یا حسین گفتند

                    تا کربلا رسیدند

رویایشان

         تعبیری از

               سر بریده و

                           قیقاج

در جنگل آدمی دیگر می شوم .

           آدمی که دوستان  قدیمی را  به حیرت وا می دارد .

           آدمی شاکرتر

                  آدمی شاعرتر

                             شکوفا تر .....

           آدمی به حضرت آدم  شبیه تر

           در آن  روزی که  داشت  توبه اش  پذیرفته می شد .

           آدمی که درخت را  و خدا را  می بیند ...

           به روایتی .

     می پرسی چرا سکوت را برگزیده ام

     زمانی را دیده ام که دنیا و کلام به انتها رسید

     صدایی که در نهایت انفجار بود

     شیشه ای درون سرم شکست

     گوش را نواخت

     سیلی سرخی شد بر گونه ی سیب

     سیبی شد در حوضچه ی جوانی

     جوانی تنها شد شیفته ی شعر و سکوت

     و در سکوت راز آزادی را یافت

     تا آفتاب به سینه ام نتابد    

     صبح رانمی بینم

     تا ستاره نچینم   

     شب را به گیسوان تو پیوند نمی زنم

     تا حیرتم را برای آیینه شرح ندهم    

     به جمعیت لبخند نمی زنم

     تا محفل دوستی را به لبخندی نیفروزم    

     بی نماز می مانم

     تو مرا یاد می کنی    

     در گوشم زمزمه ای جاری می شود

     تو در آیینه می خندی    

     هراس از کوچه می گریزد

     تو در شعری از خیام تازه می شوی    

     در باغچه گل سرخ می روید

                  برای سید مرتضی آوینی

  یک شب آمد ، باد سختی می وزید

  از عمیق سینه ام بیداد رفت

  آمد اما گریه را از سر گرفت

  از نهاد حوصله ، فریاد رفت

  منظری از ناشکیبایی کشید

  از خیالش خاطر فرهاد رفت

  بادبان دفترش را باد برد

  تا طلوع هر چه باداباد رفت

  بهترین شعرش برای سرو بود

  تا دیار عاشقان آزاد رفت

  سطری از آه مرا با خون سرود

  خاطراتم جملگی از یاد رفت

                                                 برای بهزاد قاسمی

 شیرین      تو نیستی

 و صبح      صبح تماشاست

 و صبح        میعاد من با تیشه و تبریک

 در این دقایق آخر

 در منتهای صبوری

 فردا به آسمان تو می آیم

 یاران هم شکیب

 وقتی که پلک فروبستم

 گور مرا فراموش کنید

  یعقوب وار     

       دیده بدوزم

          تشریف پیرهنت را

                ای ماه مصر من !

            برای مجید

من نام دوستی را گفته بودم    مهران

و او مجیدترین بود    با مهران

آنجا که خوابناکی نبود

شهادت بود    در مهران

و آفتاب سرخ می تابید

در غروب    در شفق    بی مهران

من نام دوستی را گفته بودم

آن سوتر از امروز

در سال شصت و یک هجری

فیروزه در دست های من بود

اوراد بر لبان بیست ساله ترین دوست

با مجید    با دوست    با مهران

                                                       برای نادر

ربعی به ساعت پنج

در پیچ پله ها و آسانسور

می چرخی

پیشانی ات تداوم لبخند

نام مرا می گویی

رشک مرا می پرسی

با پیشانی ات که به سمت آفتاب می چرخد

آشنا و صبور

واژه ی بدرود را در دهان بعد از ظهر

می چرخانی

در تمام سال های جوانی

سال های پس از مجنون

تسبیح یاد تو را چرخاندم

در آسمان دلم

یک سیب سرخ چرخ می زند

برای کسی که

زیر باران تنها قدم میزند

عشق و عاقبت به خیری

آرزو کن ...

(چینش اول)

شام هایی در جهان آمدند

 تا اشک های خیس ببارند

در کوچه های خداحافظی

 در سردابی

    مردی

      در آیینه ها سفر کرد

آه

 هزار سال جهان سردابی شد، تنگ

     و مردانی که صحرا و عشق را

               آه می کشیدند

   و نام خویش را به آیینه می گفتند

           - و تلخ -

   در کوچه های شهریوری

            خداحافظی را

                 آه می کشیدند

(چینش دوم)

شام هایی در جهان آمدند

هزار سال جهان سردابی شد، تنگ

     تا اشک های خیس ببارند

  و مردانی که صحرا و عشق را

      در کوچه های خداحافظی

           آه می کشیدند

 در سردابی

و نام خویش را به آیینه می گفتند

آه

     مردی

   - و تلخ -

         در آیینه ها سفر کرد

در کوچه های شهریوری

     خداحافظی را

             آه می کشیدند

" خواب 

در چشم هایمان 

به شهادت رسیده است "

تقدیم به دوستانی

که روزگاری با هم صنمی داشتیم

ایدوست!

از نگاه واپسین تو دانستم

دیگر تو را به خواب نمی بینم

در جمعی بی مفرد

آسمان به رقص آمد

وقتی که نام دوست

به تبرک به گوش ها می رسید

از چپ و راست

شلمچه را می گویم

که جان خطیر

بی قیمت بازار بود

- نیم خند نجیب تو را دیدم

که شهر را می آشفت-

در  پنجوین باد

کسی را مجال اقامت نبود

که فرمان سفر را، دوست

به تکرار می گفت

روزان و شبان

کاتبان مقرمط  بنویسند

در سینه ی آتش چه می جستند

فرزندانی از یک پدر

کوهپارگانی نازک دل

بر لبانشان یاد یار می نشست

 بر جاده ای که یک به یک می گذشتند

به جست وجوی نسیم عطرآگین کربلا

در جمعی شورآفرین خلوتی بپا می شد

در بزرگداشت فتح قلوب

به ذکری از علام الغیوب

دیگر کدام عطش را سراغ می توانی گرفت

که دل را دریایی ساختند

بی تشنگی و هراس

هر بامداد و شبانگاه می توانستی دید

پیوستن و بریدن مردان درد را

و راهی که به کوه یا آسمان

ختم می شد

و چشم ها

جایگاه اشک بود و تماشا

                    سوگ و سرود می آمیخت

               گوئیا...

در چشم خانه نمی چرخید

جز عکس خوب یار

تصویری از مولای آب ها

هر چند گاه شهیدی به هدیه می بردند

کاروان سرخ ...

ایدوست!

امروز

فریاد های حوصله

در سینه می میرند

کدام

کدامیک دوستان را

می بینی

دوستان مجالس لبخند

امشب

عجیب شب است

شب شگفت لحظه ی تنهایی ست

کوچه ها

طرح خمیازه دارند

شب از شمشیر

می آید

مماس با آینه

شمشیر است

آیینه ام مجذوب توست

یک حرف صوفیانه

بگو

چیزی

برای آینه ام بنویس

که بمانم

و بمانی

                                           بماند ...

یک)

خیالم را در تو می پیچم

قصیده ای می نویسم

به نام آه

هم ردیف با باران

هم اندازه با عشق

قصیده ای که گیسوانت را

به پرواز تشبیه کرده باشد

دست هایت را به جاده

بوسه هایت را به مرگ

خیالم را در قصیده می پیچم

و با شعری

به سراغت می آیم

دو)

کوچه ها

در خواب خمیازه می کشند

دستانم

- در تمام شب-

در کار کاستن شب بود

به سُفتن مروارید خیالت

به کاشتن بوسه بر صحاری لب هایت

- در خیال -

و در شعرهایم

کوچه ها

فاصله و تردید را

خمیازه می کشند

سه)

شهر در آفتابی تنبل

لم داده است

چشم می چرخانی

شب می شود

قصد ناز می کنی

از شب کاسته می شود

از ماه

از نگاه من

وقتی تو نیستی

انگار

شب از شمیم شب

تهی ست

روز از آفتابی تنبل

وقتی تو

چشم می چرخانی

چهار)

تا شبیه آدم نشوی

خدا

حوّایت را به تو نمی دهد

تا آدم بودن را فراموش نکنی

خدا تو را

از باغ و حوّایت دور نمی کند

تا آدم نشوی

خدا حوّایت را به تو بازنمی گرداند

تا پشیمان نشوی

خدا نام دوستانش را به تو نمی گوید

تا بازنگردی

خدا هزار نام زیبایش را

به تو یاد نخواهد داد

نام بزرگ خدا را بر زبان می آوری

زندگی ات معنا می گیرد

آدم می شوی

آه می شوی

در دمی

قصیده ی آه

در دم حیات

ایوای   دلم بندی محراب شده است

از لطف و عنایت تو    سیماب شده است

گویند که     تو عاشق بی سر طلبی

این سر شده قند و     در دلم آب شده است

ستاره تا سحر می سوخت

تا این راز را بگوید

آسمان در جست و جوی دست های دعاست

وزمین درانتظار قدم های پاک...

                   می گویند شَفَق در کربلا متوّلد شد

                          و پیش از آن نبود

در جهان جایی هست

که آفتاب سرخی دارد

در عاشقانه های آسمان ها و زمین

آنجا

یکتایی عجیبی دارد

در کربلا

مرزهای جهان بی منتهاست

- مرزهای جهان وجانت را می گویم-

در کربلا

رودی جریان دارد

که ماجرای پسر انسان را می داند

جریان خون خدا را ...

سلام بر خون خدا

وبر پسر خون خدا

در کربلا

در کنار فرات

در شفق سرخ ...

آن روز

روز زمستان بود

- درست وسط زمستان-

زنی

آمدنم را گریست

گریه به آه تبدیل شد

آه به لبخند

لبخند به آرزویی دور

آن زن

مادرم بود

که تنهایی ام را آه کشید

و با لبخندش

معنای زندگی ام شد

... آنروز

روز زمستان بود

- ترانه بود و سوز-

که تو آمدی

و من به عشق تو

به جست و جوی تو

برخاستم

تن ام

- سالیان سال -

بر دار طوفانی تنهایی

ترجیع بند شد

لبخند راهتوشه ام بود

دلم گرفته بیا از ترانه ها شنویم

ز دست های فروخفته مان دعا شنویم

دلم گرفته بیا در غروب ثانیه ها

اذان گریه بخوانیم و آن صدا شنویم

هنوز غصه ی آلاله در زمین باقی ست

بیا حدیث شهادت ز کربلا شنویم

بیا ز درد بگو – انهدام غفلت هاست –

بیا که زخمه ی آیینه بی ریا شنویم

قسم به خاک که قلبم هجوم فریادست

بیا و انفعال زمین را ز جاده ها شنویم

هنوز فاصله انگشت غم نساییده ست

بیا ز قافله این قصه و نوا شنویم

هنوز سرمه ی عادت به روی مژگان هاست

بیا هراس جدایی ز چشم ها شنویم

باران به پنجره می بارد

و چشم های تو

با چشم های پنجره همراز می شوند

امشب

در موج تاب گیسوی شب

دل را به دریا می زنم

با ابر می گریم

می بارم

ما جرم عاشقی را

گردن گرفته ایم

در چشم های آینه ام

رویای سبز مرگ می آید

در دشت بی بهانه وتردید

باران شکیب ندارد

و ابروان گره گیرتو

از غصه قصه می گوید :

" در نیمشب به پشت پنجره می آید

یک مرد راهزن، از نسل عاشقان کهن

او خنجری به سینه اش دارد…"

" لیلا!

مرا به یاد نمی آوری، به خواب

در عصر خواب تهی از باغ

از شعر و اطلسی

از پرواز

من را به یاد نمی آوری

در عهد پاکبازی یک زخم

- آن سوی قرن های سرب و دود -

من با تو از حدیقه ی باران

سرود خواندم

یک شب تو را به پاکی شن های تابناک

معرفی کردم

در چادر قبیله ام

با ذکر خیر چشم هایت

آتش بپا شد

آن سال های تهی از برف

صحرای مرگ تماشا داشت

وقتی جنون به خیمه می آمد

شمشیر تشنگی اش را فریاد می کشید

من با برادران غیورم

- در طاقدیس شعر -

جشن بریده بریده ی شیون را

با زخم های نجیب

میهمان می شدیم

آنجا

- آن سال های تهی از برف -

باعشق سفره گشودیم

من هم به سهم خود

تاریخ عاشقانه ی دیوانگان شهر را

بر کتیبه ی صخره های سخت

هاشور می زدم

امروز از کرانه ی بیهودگی

از خواب

نام تو را صدا زدم

لیلا!

هر چند، دیریست از یاد رفته ام

اما همیشه ترین شولای دوست داشتن

تویی بر دوش

اما هنوز بسترم

خورشید تفتان خیال توست

اما فروغ دفتر کاتبان شعر

رفتار من با توست

اما تمام نیاکانم

تو را به من گوشزد کردند

اما تمام مرگ

با خنجری در سینه ام آبرو گرفت

لیلا!

مرا مسموم در شراب تماشا کن

قلب مرا دریاب

در شهر این چراغ نمی سوزد "

                     به دوست ساداتم

کمتر ز مرگ

      شادی ما نمی سزد

 دلتنگی سه شنبه ها کافی ست

          تا انفجار بغض بیاید

این وحشت شهود

    تندیس بالغی ست

        از سفر عاشقانه ی دیدار

با ما نوای زمزمه را 

                 در میان گذار

    امشب که رخت کهنه ی تردید را

                    با باد گفته ایم